(कधीच का नाही?)

जयश्री ताइंची कधीच नाही वाचुन आमची झोप उडाली आणि काय म्हणतात ते एक विडंबन पाडले (एक प्रयत्न)


का बंध रेशमाशी जुळले कधीच नाही
गात्रात कंप माझ्या भरले कधीच नाही

त्या सॉवळ्याच होत्या रात्री जागून माझ्या
वाह्यात वागणे मज जमले कधीच नाही

सलवार ही फुलांची मद झुलवीत येते
मज त्या लयीत झुलणे जमले कधीच नाही

डोळ्यात मोजलेल्या रात्री कितीक माझ्या
सत्यात भेटणे तुज जमले कधीच नाही

जखमा दिल्या नखाने, जपल्या बर्‍याच सार्‍या
का भाव तू दिलेले वठले कधीच नाही

पद सोडले सदा मी, सोडेन मी पुन्हा ते
का सोडणे तुला मज जमले कधीच नाही

चेतन

(काही कविता का प्रश्न ?)

रामदास भाउंच्या 'काही कविता' वाचल्यापासून मनात होतं की याच्या एक दशांश जरी काही लिहू शकलो तरी चिक्कार आहे. नंतर मग या कवितांवर चतुरंगांची चॉफेर टोलेबाजी आली.

आज दोन दिवस बातम्या आणि मिपावरील चर्चा वाचून डोक सुन्न झालं होतं. मनात आलं काहीतरी लिहावं आणि हे लिहलं. सद्यस्थिती पाहता याला वडंबन म्हणता येईल का याबद्दल साशंक आहे असो.

निर्ढावलेला बंडखोर
मुखडा आतंकाचा.
हवातसा हल्ला केल्यावर
हरामखोर हैवान झाला.
हक्काची मुंबई
मारायला मोकळा.
---------------
अल्लाद दाउदमिया आय्एस्आय् चा भामटा.
कराचित लपून पुन्हा पुन्हा
फोफावला लालकाळा
आता,
देशभर तंगडी तंगडी
------------------------
बारीक सारिक स्फोटांनी
देशातले एकेक शहर हादरवून
त्यानी विचारलयं
ठकूबाई,ठकूबाई,
जाणार कुठे गं
आता गोळ्या झाडल्यावर.
--------------------------------
एकेक वर्ष कोसळत गेलं
लोकलपासून ताजपर्यंत
पत्त्याच्या बंगल्यासारखं.
आबा पुरे झाल्या का
फुटकळ मुलाखती वांझोट्या.?

(अस्वस्थ) चेतन

असेच काहीतरी

एक असाच काहीतरी अस्पष्ट विचार बर्च दिवस मनात चालला होता आज तो लिहुन काढला एव्हढच्


तुझी आठवण सांजवेळी,
मन माझे कातर करते |
हुदयातुन पुढे सरकत,
वेळीअवेळी डोळ्यात दाटते ||

पोटपाण्याच्या नित्यक्रमात,
काही तास निघुनही जातात |
कामाच्या गडबडगोंधळात,
काहि आठवणी विझुन जातात ||

दुपारच्या गडबडी नंतर,
संथ झुलत संध्याकाळ येते |
परत एकदा स्म्रुती जागवुन,
भावनांच्या म्रुगजळात नेते ||

पुन्हा मन पेटुन उठतं,
समंधालाही उधाण येतं |
चंद्र येतो सोबतिला अन्,
झुळुक वार्‍याची मंद वाहते ||

या मंद वार्‍याबरोबर,
आठवणीही कुंद होतात |
मला एकटाल्याच सोडुन,
कुठल्याकुठे वाहुन जातात ||

थोडे दिवस पुन्हा शांतता,
मिळत नाही कामातुन वेळ |
मोकळे झाल्यावर परत एकदा
दाटुन येते कातरवेळ ||

आठवणिंचा खेळ सारा,
येते भरती ओहोटी |
किनारे किती झिजावे,
बांधाची खरी कसोटी ||

लाटांच्या या मुक्त माराने,
किनारे टोकदार होतात |
थोडासा जरी धक्का लागला,
हातपाय कापत नेतात ||

संकटांची सोडून चींता,
सोडुन उधाणाची भिती ||
काढून टाक संरक्षक भिंत,
मिसळून जा लाटेसमती ||

सोडणार नाहीत आठवणी तुला,
परत येतील लाटेवरती |
अथांग मनाच्या सागरात,
क्वचित मिळतात माणिकमोती ||

येत राहते भरती ओहोटी,
पुन्हा गर्जून फेसाळ्ण्यासाठी |
वळुन मागे पाहता दिसतील,
कडूगोड आठवणगाठी ||

येइल परत पुन्हा संध्याकाळ,
आठवणिंना घेउन संगे |
मुक्त करुनी आठवणगाठी,
सोडुन दे त्या वार्‍यासंगे ||

चेतन

गणेशा (लवंगलता)

गुरुवर्य धोंडोपंतांच्या लवंगलता छंदातिल रचना वाचुन खरच येड लागले.

म्हणलं आपण पण एक प्रयत्न करावा (ग्रुहपाठ अनुष्टभ फारच जड आहे)

माझा हा एक प्रयत्न जाणकारांनी चुका किंवा बदल जरुर सुचवावेत.

दर्शनाने गणेशाच्या,
मन होई शांत |
राहो तुझी क्रुपाद्रुष्टी,
अनादि अनंत ||

प्रसन्न ही तुझी मुद्रा,
मन आनंदते |
पाणिदार डोळ्यांमध्ये,
भान हरपते ||

आगमन होता तुझे,
घरी सणवार |
ढोलताशे गजरात,
चैतन्य अपार ||

लाल फुले जास्वंदीची,
माथ्यावर दुर्वा |
विघ्नहर्ता गणेशा तू,
बुध्दी देइ सर्वा ||

आरती तुझी गाईन,
पूर्ण मनोभावे |
सुख येथेही नांदते,
तुझ्या क्रुपाभावे ||

फुल, केवडा अर्पुन,
भजावे वरद |
मोदक व करंजीचा
नारळी प्रसाद ||

टाळ म्रुदुंग भजने,
रात्र जागवती |
निराळेच रुप तुझे
कर जोडवती ||

निरोप तुला देताना,
पाणवती डोळे |
भेट नाही लवकर,
मन कळवळे ||

चैतन्याचा तुच स्त्रोत,
देव गणाधिष |
सुखकर्ता, दु:खहर्ता
ओंकार गणेश ||

वसंत (पादाकुलक / अष्टाक्षरी)

अष्टाक्षरी किंवा पादाकुलक छंदातला माझा एक प्रयत्न


वसंत फुलता दारी
नको पंढरीची वारी
पानापानातुन वाहे
इश्वराची क्रुपा सारी ||

फुलाफुलातुन नटे
स्रुष्टिदेवता ही न्यारी
डोळे भरुन पहावी
सौदंर्याची खाण सारी ||

भान हरपून जाते
दिसे सुंदर हे रुप
मन उल्हासित होइ
अनं आनंदित खुप ||

झाडाझाडांनाही आता
नवी पालवी फुटली
नव्या युगाच्या स्वागता
जणु कातचं टाकली ||

मन मोहरुन जाते
घेता निखळ अस्वाद
सारी देवाची किमया
आता सर्वत्र अल्हाद ||

आणखी एक देवद्वार

कडक नियम
शुद्धलेखनाचे
धोरण मिपाचे
ठरतसे ||

मिपाचे मालक
विसोबा खेचर
मारी फाट्यावर
दुढ्ढाचार्या ||

करी अट्टाहास
जर कोण येथे
जावे त्याने तेथे
खुशालच ||

मिपा नाहि तोटा
कधी प्रतिभेचा
कट्टा हा सर्वांचा
वाढतसे ||

छंद उपक्रम
सुंदर वाटता
सांगाति असता
धोंडोपंत ||

कवितेस सोपा
देवद्वार छंद
'चेतन'ही छंद
जोपासते ||

आणखी एक देवद्वार छंदातिल रचना

हवासा गारवा
घेतोय पारवा
वेध न चुकावा
निद्रेतही ||

अश्रुंचा कारवा
डोळ्यात साठवा
नाही ओघाळावा
निद्रेतही ||

किती हा फसवा
देहाचा लकवा
मान न वाकवा
निद्रेतही ||

भाषेचा गोडवा
कधी न सोडावा
हळुच डोकवा
अंतरात ||